Read the House View:

Deze editie van de House View is alweer de laatste van 2026. We richten onze blik binnenkort op het nieuwe jaar. Maar laten we niet vooruitlopen; in november staat er heel wat te gebeuren. De afgelopen weken hebben de markten opnieuw een signaal afgegeven dat de volledige aandacht van beleggers verdient.   Achter de dagelijkse schommelingen van de aandelenindexen en de discus-sies over aanstaande beslissingen van centrale banken tekent zich een meer fundamentele ontwikkeling af: de onderliggende kapitaalkosten zijn gestegen.

Meer dan tien jaar lang konden beleggers opereren in een uitzonderlijke omgeving. De zeer lage, soms zelfs nega-tieve rentevoeten hebben ervoor gezorgd dat de financie-ringskosten tot een historisch ongekend laag niveau zijn gedaald. In een dergelijke context leek de tijd in het voor-deel te werken van vrijwel alle financiële activa. Overheden konden tegen lage kosten aanzienlijke tekorten finan-cieren, bedrijven leenden op grote schaal om te investeren of hun eigen aandelen terug te kopen, en de waarderingen van financiële activa profiteerden van een forse premie die werd toegekend aan toekomstige groei.

Die periode lijkt nu tot het verleden te behoren. De inflatie is weliswaar ruim onder de na de pandemie waargenomen pieken gedaald, maar de rentes op langlopende obligaties blijven aanzienlijk hoger dan beleggers gewend waren. Wat nóg belangrijker is: de markten lijken zich neer te leggen bij het idee dat deze situatie kan aanhouden.
Deze ontwikkeling weerspiegelt een aantal onderliggende trends. Op veel gebieden neemt de behoefte aan investe-ringen tegelijkertijd toe: energie-infrastructuur, artificiële intelligentie (AI), reshoring van industriële activiteiten, defensie en klimaatadaptatie. Tegelijkertijd staan de overheidsfinanciën in veel ontwikkelde economieën nog steeds onder druk. De combinatie van aanzienlijke finan-cieringsbehoeften en een ruim aanbod aan overheids-schuld doet de kapitaalkost uiteraard oplopen.

Deze verandering moeten we absoluut benadrukken, omdat ze invloed heeft op de manier waarop beleg-gers kansen beoordelen. Wanneer de kapitaalkosten laag zijn, wordt het verschil tussen een uitstekend project en een nauwelijks aanvaardbaar project steeds kleiner. Wanneer de financieringskosten stijgen, wordt selectiviteit weer een essentiële deugd. Beleggers hechten meer belang aan productiviteit, het genereren van cashflow, de kwaliteit van de balans en duidelijke groeivooruitzichten. De twee onderwerpen in deze editie sluiten perfect aan bij die context.

Het eerste onderwerp dat in ons Focus-artikel (pagina 8) aan bod komt, betreft India. In een wereld waarin kapitaal duurder is geworden, worden economieën die inves-teringen efficiënt kunnen omzetten in groei bijzonder aantrekkelijk. Dankzij gunstige demografische ontwikke-lingen, een dynamische privésector, omvangrijke investe-ringen in infrastructuur en een toenemende integratie in mondiale waardeketens lijkt India momenteel een van de weinige grote economieën te zijn waarvan de consensus het structurele groeipotentieel erkent.

Het tweede onderwerp dat we in de rubriek ‘Market Views’ (pagina 10) belichten, gaat over de stijging van de rentevoeten op langlopende obligaties. Afgezien van kortetermijnschommelingen op de markt weerspiegelt deze stijging een herziening van de prijs van spaargeld en risico. Daarnaast toont ze opnieuw aan dat obligaties geleidelijk weer de rol vervullen die ze tijdens de jaren van extreem lage rentevoeten gedeeltelijk waren kwijt-gespeeld: namelijk dat obligaties geduldige beleggers een aantrekkelijk reëel rendement bieden. Inzicht in de oorzaken van deze ontwikkeling is essentieel om de vooruitzichten voor verschillende beleggingscategorieën in de komende jaren te kunnen inschatten.

Deze twee verschijnselen vertellen hetzelfde verhaal: dat van een wereld waarin financiële middelen niet langer als onbeperkt worden beschouwd en waarin beleggers opnieuw een afweging moeten maken tussen de verschillende manieren waarop kapitaal kan worden gebruikt. Dat de discipline weer is teruggekeerd, hoeft niet per se slecht nieuws te zijn. Periodes waarin kapi-taal correct wordt gewaardeerd, bevorderen vaak een betere allocatie van middelen. Het wordt ook moge-lijk om een duidelijker onderscheid te maken tussen structurele winnaars en degenen die profiteren van uitzonderlijke monetaire omstandigheden. Voor lange-termijnbeleggers is de uitdaging dan ook niet om spijt te hebben van de wereld van gisteren, maar om zich aan te passen aan de wereld die momenteel vorm krijgt.

Aan het begin van 2027 heerst één overtuiging: de markten zullen waarschijnlijk steeds meer worden gestuurd door de kwaliteit van de groei. Wanneer de kapi-taalkosten stijgen, wordt duurzame waardecreatie het doorslaggevende criterium. Dit is ongetwijfeld een van de allerbelangrijkste veranderingen in ons beleggingsklimaat.

Important information